Ciekawe artykuły polecane przez Radę Pedagogiczną

Poczytaj mi mamo czyli jak czytanie bajek dzieciom wpływa na ich emocjonalny rozwój.


Współczesna szkoła i nauczyciele w niej pracujący wprowadzają dziecko w świat lektur poszukując coraz to nowych sposobów zainteresowania książką i przygotowania świadomego odbiorcy dzieł literackich. Jeżeli dziecko nie zaspokoi podstawowych potrzeb wynikających z wrodzonej ciekawości świata dzięki książce – zwyciężą groźni konkurenci czytania – film i telewizja. Ważnym jest aby przygotowanie dzieci do samodzielnego czytania i korzystania z literatury jako źródła wiedzy, przeżyć i emocji rozpoczęło się jak najwcześniej. Ogromną rolę odgrywają w tym procesie rodzice, jako osoby wspomagające wszechstronny rozwój dziecka. To czytanie właśnie staje się jednym ze sposobów na umiejętne wspomaganie tego rozwoju.
Nie sposób przytoczyć tutaj wszystkich zalet jakie płyną z pięknej tradycji czytania dziecku bajek na dobranoc. Zaleta pierwsza – wzór pięknej mowy – niejednokrotnie przecież na co dzień posługujemy się gwarą. Nasze dziecko idąc do szkoły ma problemy z prawidłową mową . Czytając teksty dostosowane do wieku i potrzeb dziecka dajemy mu przykład prawidłowego budowania zdań i wypowiedzi.
Zaleta druga – koncentracja. Dziecko któremu czytano w dzieciństwie bajki potrafi lepiej skupić się w czasie zajęć w szkole, łatwiej się wypowiada , jego mowa jest płynna, buduje poprawniejsze składniowo zdania . Dzięki różnorodności tekstów mały "słuchacz" posiada bogaty słownik ( czynny i bierny ) ma również lepiej wykształconą pamięć słuchową i wzrokową ( o ile
czytane teksty były bogato ilustrowane ). Wielu psychologów wskazuje również na rozwój dziecięcej wyobraźni dzięki słuchanym bajkom.
Poza wymienionymi zaletami wypływającymi z czytania dzieciom książek należy zwrócić uwagę na jego rolę w kształceniu emocjonalnym. Czytając teksty nasycamy je emocjonalnie pomagając im poprzez naszą interpretację odczytywać i wyrażać emocje zawarte w tekście. Im młodsze dziecko tym łatwiej utożsamia się z bohaterami bajek wchodząc często w ich rolę . Uwidacznia się to w bezpośrednich reakcjach dziecka i w późniejszych zabawach oraz rysunkach. Czytając dobrze dobrane bajki stwarzamy sytuację w której kształtuje się wyobraźnia dziecka uwarunkowana emocjami pojawiającymi się podczas słuchania. Czytając bajki mamy nieograniczony wpływ na dobór tekstów, które pomogą dziecku w interpretowaniu różnych sytuacji życiowych.
Przytoczę tu słowa francuskiego psychologa Francoise Dolto autora znanych książeczek z serii Kamyczek.
" We wszystkim co małe dzieci widzą i robią. Potrzebna jest im obecność kogoś, kto będzie im mówił czego doświadczają zanim tego całkowicie doświadczą. W ten sposób dzieci poznają słowa, które są im potrzebne aby interpretować własne środowisko."
Przeznaczone dla dzieci pozycje książkowe przedstawiają ten sam rodzaj emocji jakie towarzyszą im w codziennym życiu. Dzieci słuchając czytanych przez rodziców tekstów rozpoznają siebie w sytuacjach tam opisanych.
Zaleta trzecia – czytanie książek wzmacnia relację rodzica z dzieckiem. Rodzicom często pomaga zrozumieć psychologiczny i emocjonalny rozwój ich dzieci nadać mu właściwy kierunek. Widzimy często jak dziecko rośnie nabiera
wagi – a czy zauważamy, że równocześnie z tym procesem kształtuje się jego osobowość ?
Zaleta czwarta – w życiu dziecka tworzy się obraz rodzica przewodnika i opiekuna – który prowadzi go przez zakamarki życia – bezpiecznie i spokojnie. Jeżeli czytamy dziecku różne pozycje ( bajki, wiersze, opowiadania ) z łatwością odnajdujemy postacie które pomogą w przeżywaniu i przezwyciężaniu trudności, interpretacji trudnych, życiowych sytuacji, rozwiązywanie ich.
Odrzucając książkę – świadomie rezygnujemy z jedynej ( oprócz rozmowy ) możliwości porozumiewania się z dzieckiem i wejścia w jego świat. W sytuacji kiedy dziecko zostawione jest samemu sobie w trudnych czy kłopotliwych dla niego sytuacjach szuka pomocy gdzie indziej. Często znajduje dla siebie azyl przed ekranem telewizora sprowadzając kontakt ze światem do jego najgorszej cząstki.
Czytajmy więc dzieciom bajki. Dodam tutaj, że wcale nie musimy kupować książek i bajek. Działają dobrze zaopatrzone biblioteki, w których z pewnością możemy wypożyczyć coś dla naszych dzieci, otrzymać fachową poradę. Zabierzmy dziecko ze sobą – niech również wybierze coś samodzielnie. Ciekawość świata – rozbudźmy w naszych dzieciach wyobraźnię. Nie zostawiajmy ich na pastwę TV. Przecież to nasze dzieci.

 

 

"Mowa otwiera drzwi, które wcześniej były przed dzieckiem zamknięte.”
Barry J. Wadsworth
12 PRZYKAZAŃ LOGOPEDYCZNYCH DLA RODZICÓW MAŁYCH DZIECI
(WEDŁUG LEONA KACZMARKA)

1. Narządy mowy dziecka kształtują się i zaczynają funkcjonować już w życiu płodowym. Są one ogromnie wrażliwe na wszystkie bodźce fizyczne i chemiczne, zarówno sprzyjające jak i szkodliwe.
2. Mowa otoczenia powinna być poprawna. Do dziecka trzeba mówić wolno, dokładnie i wyraźnie, trzeba zaniechać sztucznego spieszczania i używania tzw. języka dziecięcego.
3. Dziecko powinno reagować na aktywność uczuciową i słowną otoczenia. Z początku jest to uśmiech, ruch rączki, przegięcie ciała. Szybko jednak nastąpią reakcje głosowe. Gdy ich brak, trzeba koniecznie zbadać słuch dziecka, gdyż może on być osłabiony.
4. Absolutnie nie wolno krępować dziecka w reagowaniu na aktywność otoczenia.
5. Jeśli dziecko ma nieprawidłową budowę narządów mowy (rozszczep warg, dziąseł, podniebienia, zniekształcenia w układzie szczęk, uzębienia itp.), powinno się bezwzględnie pójść z nim do lekarza specjalisty: chirurga plastyka, ortodonty.
6. Dziecko leworęczne należy otoczyć specjalną opieką. Nie wolno zmuszać go do posługiwania się prawą ręką, gdyż mogą wystąpić zaburzenia mowy.
7. Kiedy dziecko samo zaczyna coraz więcej mówić nie wolno ignorować dziecka poprzez . obojętność lub uwagi, bo wówczas dziecko zamyka się w sobie, staje się nieufne.
8. Nie należy hamować żywiołowego pędu do mowy, trzeba wykorzystać ogromny ładunek uczuciowy, jaki dziecko wkłada w mowę.
9. Należy sprawdzać czy kształtowanie się mowy dziecka przebiega zgodnie z normą.
10. Od momentu zdobycia przez dziecko umiejętności mówienia zdaniami nie wolno bezustannie przeszkadzać mu przez ciągłe poprawianie i zmuszanie do poprawnego powtarzania, gdyż dziecko nabawi się kompleksu niższej wartości, straci zaufanie do otoczenia, przestanie mówić.
11. Dziecko trzyletnie monologuje, ale chce też rozmawiać z otoczeniem, zadaje mnóstwo pytań i przepada za opowiadaniami. Nie wolno lekceważyć tych faktów, gdyż pomaga to dziecku w wysławianiu się, w umiejętności wyrażania swych myśli i uczuć.
12. Jeśli mimo wszystko nie udało się zapobiec powstaniu defektów mowy, nie wolno opuszczać rąk. Logopedzi są w stanie pomóc dziecku, o ile rodzice i wychowawcy będą z nimi jak najściślej współpracować.
ULOTKA INFORMACYJNA DLA RODZICÓW DZIECI Z WADĄ WYMOWY
Drogi rodzicu!
Jeżeli u Twojego dziecka stwierdzono wadę wymowy, motywuj je do korzystania z zajęć logopedycznych. Ty także powinieneś pomóc córce/synowi pamiętając o tym, że terapia ta ma miejsce nie tylko podczas zajęć logopedycznych.
Skuteczność terapii ściśle uzależniona jest od współpracy rodziców z logopedą!
I tylko wówczas, gdy współpraca ta ma rzeczywiście miejsce – terapia przynosi rezultaty.
Wskazówki dla rodziców dzieci uczęszczających na terapię logopedyczną:
 Bądź w stałym kontakcie z logopedą aby na bieżąco pozyskać informacje o stanie mowy swojego dziecka
 Dopilnuj, aby dziecko systematycznie uczęszczało na zajęcia logopedyczne
 Pracuj z dzieckiem w domu poprzez utrwalanie materiału zawartego w zeszycie lub na kserokopiach i ćwiczenie z dzieckiem przed lustrem
 Pomóż dziecku w domowych zajęciach aby mogło pracować w atmosferze spokoju,
 Chwal swoje dziecko nawet za minimalne osiągnięcia, co znacznie zmobilizuje je do wysiłku.
 Chwal i nagradzaj dziecko nie tylko za efekty jego pracy, ile za włożony w nią wysiłek. Spraw, aby praca z dzieckiem była przyjemna dla was obojga
BĄDŹ ŻYCZLIWYM, POGODNYM, CIERPLIWYM PRZEWODNIKIEM I TOWARZYSZEM SWEGO DZIECKA
Etapy rozwoju mowy dziecka:
I okres melodii (0-1 rok życia), komunikuje się z dorosłymi za pomocą krzyku, gaworzy, pod koniec tego okresu wymawia pierwsze wyrazy: mama, tata, baba;
II okres wyrazu (1-2 rok życia), dziecko po 2 roku życia posługuje się językiem biernym, używa prawie wszystkich samogłosek z wyjątkiem nosowych (ą, ę) oraz wymawia niektóre spółgłoski (p, b, m, t, d, n, k, ś, ź, ć, dź, ch). Pozostałe zastępuje innymi. Wypowiada się jednowyrazowo: np. pomidor – midol,
III okres zdania (2-3 rok życia), pod koniec tego okresu dziecko porozumiewa się prostymi zdaniami, wymawia wszystkie samogłoski i spółgłoski (p, pi, b, bi, m, mi, n, ni, f, fi, w, wi, t, d, n, l, li);
IV okres swoistej mowy dziecięcej (3-7 rok życia dziecka). -4 lat – wymawia głoski s, z, c, dz. Mowa ulega dalszemu doskonaleniu; -5-6 lat – wymawia głoski sz, ż, cz, dż, r; -7 lat – ma utrwaloną poprawną wymowę wszystkich głosek oraz opanowaną technikę mówienia.
Wspomaganie rozwoju mowy dziecka
Prawidłowy rozwój mowy dziecka wpływa na globalny rozwój jego osobowości. Dziecko poznaje otaczający świat dzięki rozumieniu mowy, a umiejętność mówienia pozwala mu wyrazić swoje spostrzeżenia, uczucia, pragnienia. Rozwój mowy dziecka przyspieszają częste kontakty słowne z otoczeniem. Zaniedbania w tym względzie mogą spowodować opóźnienie mowy u dziecka lub jej zaburzenia.
Rodzice mogą zapewnić dziecku optymalne warunki dla prawidłowego rozwoju mowy już od momentu jego narodzin. Są bowiem osobami przebywającymi z dzieckiem najdłużej, mają więc największe możliwości wpływania na jego rozwój. Są też pierwszym i najważniejszym wzorem, który dziecko będzie próbowało naśladować.
Co powinni, a czego nie powinni robić rodzice, aby wspomagać rozwój mowy dziecka? Oto najważniejsze zalecenia:
Tak postępujmy
1. Mówmy do dziecka, już od pierwszych dni jego życia, dużo i spokojnie. Nie podnośmy głosu, zwracając się do niego.
2. Nasze wypowiedzi powinny być poprawne językowo, budujmy krótkie zdania, używajmy prostych zwrotów, modulujmy własny głos.
3. Kiedy dziecko wypowie jakieś słowo, zdanie, starajmy się rozszerzyć jego wypowiedź, dodając jakieś słowa.
4. Mówmy dziecku, co przy nim robimy, co dzieje się wokół niego. Niech mowa towarzyszy spacerom, zakupom, pracom domowym.
5. Mówmy do dziecka, zwracając uwagę, aby widziało naszą twarz – będzie miało okazję do obserwacji pracy artykulatorów.
6. Karmienie piersią zapewni dziecku prawidłowy rozwój układu artykulacyjnego.
7. Od najmłodszych lat uczymy dbałości o higienę jamy ustnej. Pamiętajmy, aby dziecko nauczyło się gryźć i żuć.
8. Zwracajmy uwagę, aby dziecko oddychało nosem; w przypadku, gdy dziecko oddycha ustami, prosimy pediatrę o ustalenie przyczyny.
9. Odpowiadajmy na pytania dziecka cierpliwie i wyczerpująco.
10. Opowiadajmy i czytajmy dziecku bajki, wierszyki, wyliczanki. Uczmy krótkich wierszy na pamięć.
11. Oglądajmy z dzieckiem obrazki, nazywajmy przedmioty i opisujmy sytuacje prostymi zdaniami.
12. Śpiewajmy z dzieckiem. Jest to ćwiczenie językowe, rytmiczne, a zarazem terapeutyczne.
13. Rysujmy z dzieckiem, mówmy co kreślimy – "…teraz rysujemy kotka. To jest głowa, tu są oczy, nos…". Zachęcajmy dziecko do wypowiedzi nt. rysunku.
14. Wspólnie oglądajmy telewizję, wybierajmy programy właściwe dla wieku dziecka. Komentujmy wydarzenia pojawiające się na ekranie, rozmawiajmy na ich temat.
15. Starajmy się, aby zabawy językowe i dźwiękonaśladowcze znalazły się w repertuarze czynności wykonywanych wspólnie z dzieckiem. Wybierajmy do zabaw właściwą porę.
16. Zachęcajmy swoje dziecko do mówienia (nie zmuszajmy!); chwalmy je za każdy przejaw aktywności werbalnej; dostrzegajmy każde, nawet najmniejsze, osiągnięcie, nagradzając je pochwałą.
17. Dołóżmy wszelkich starań, aby rozmowa z nami była dla dziecka przyjemnością.
18. Jeżeli dziecko osiągnęło już wiek, w którym powinno daną głoskę wymawiać, a nie robi tego, skonsultujmy się z logopedą.
19. Jeżeli dziecko ma nieprawidłową budowę narządów mowy (rozszczepy warg, podniebienia, wady zgryzu lub uzębienia), koniecznie zapewnijmy mu opiekę lekarza specjalisty, ponieważ wady te są przyczyną zaburzeń mowy.
Tego nie róbmy
1. Unikajmy podawania dziecku smoczka typu "gryzak", zwracajmy uwagę, aby dziecko nie ssało palca. Następstwem tych niepożądanych zachowań mogą być wady zgryzu, które prowadzą do wad wymowy, np. wymowa międzyzębowa.
2. W trakcie rozmowy z dzieckiem unikajmy zdrobnień i spieszczeń (języka dziecinnego), dostarczając dziecku prawidłowy wzorzec językowy danego słowa.
3. Nie zaniedbujmy chorób uszu, gdyż nie leczone mogą prowadzić do niedosłuchu.
4. Nie gaśmy naturalnej skłonności dziecka do mówienia obojętnością, cierpką uwagą, lecz słuchajmy uważnie wypowiedzi, zadawajmy dodatkowe pytania, co przyczyni się do korzystnego rozwoju mowy.
5. Nie poprawiajmy wymowy dziecka żądając, by kilkakrotnie powtarzało dane słowo. Niech z naszego języka znikną słowa: "Powtórz ładniej", "Powiedz lepiej". Wychowanie językowe, to nie tresura.
6. Nie zawstydzajmy, nie karzmy dziecko za wadliwą wymowę.
7. Nie zmuszajmy dziecka leworęcznego do posługiwania się ręką prawą w okresie kształtowania się mowy. Naruszanie w tym okresie naturalnego rozwoju sprawności ruchowej zaburza funkcjonowanie mechanizmu mowy. Często prowadzi to do zaburzeń mowy, a w szczególności do jąkania.
8. Nie wymagajmy od dziecka zbyt wczesnego wymawiania poszczególnych głosek. Dziecko nie przygotowane pod względem sprawności narządów artykulacyjnych, niedostatecznie różnicujące słuchowo dźwięki mowy, a zmuszane do wymawiania zbyt trudnych dla niego głosek, często zaczyna je zniekształcać. W ten sposób przyczyniamy się do powstawania błędnych nawyków artykulacyjnych, trudnych do zlikwidowania.
Przygotowała:
Dorota Szpakowska – logopeda

 

Moje dziecko idzie do szkoły
„IDĘ DO SZKOŁY”

We wrześniu wielu naszych wychowanków rozpocznie naukę w szkole.
Pójście do szkoły jest okresem przełomowym w życiu dziecka. Rodzice zastanawiają się – czy moje dziecko poradzi sobie w szkole? Każda matka i każdy ojciec pragną, aby ich dziecko było dobrym uczniem, by osiągało sukcesy w szkole, a każde dziecko chce mieć dobre oceny, chce być chwalone, wyróżniane, nagradzane.

 

Nie wszystkie kwiaty zakwitają razem. Każdy ma swój czas i porę….
Podjęcie przez dziecko obowiązku szkolnego wiąże się z początkiem nowego, bardzo ważnego etapu w życiu. Przechodząc z wieku przedszkolnego w wiek wczesnoszkolny ulega zmianie podstawowa forma działalności dziecka. Dotąd była to zabawa. Teraz będzie nauka. Osiągnięcia w nauce będą podstawowym kryterium oceny dziecka. Jednak, aby dziecko mogło sprostać wymaganiom szkolnym i w pełni się rozwijać musi osiągnąć dojrzałość szkolną. Każdy rodzic wiedzieć powinien, na czym polega dojrzałość szkolna. Najogólniej można powiedzieć, że jest to gotowość dziecka do rozpoczęcia nauki w szkole, uzależniona od osiągnięcia takiego stanu rozwoju fizycznego, emocjonalno – społecznego i umysłowego, który umożliwia sprostanie obowiązkom szkolnym.
Dziecko dojrzałe do nauki szkolnej potrafi m.in.:
powiedzieć, jakie ma imię i nazwisko, ile ma lat, gdzie mieszka, opowiedzieć o pracy rodziców,

narysować rysunek postaci ludzkiej: postać jest kompletna, części ciała są proporcjonalne do całości, części ciała są rozmieszczone właściwie,
obchodzić się z przyborami do rysowania, malowania, pisania; nie wychodzić poza linie kolorując obrazek; nazwać to, co narysowało,
ciąć nożyczkami w linii prostej i krzywej; lepić z plasteliny,
ma dobrą koncentrację uwagi,
opowiedzieć treść obrazka posługując się mową zdaniową,
czytać niedługie teksty ze zrozumieniem,
 uważnie słuchać przez dłuższą chwilę opowiadania, bajki, muzyki,
wykonać proste ćwiczenia gimnastyczne; uczestniczyć w grupowych zabawach ruchowych,
wskazać lewą i prawą stronę swego ciała i osoby stojącej na wprost,
doprowadzić do końca rozpoczętą zabawę, pracę, w trudniejszych sytuacjach zwrócić się o pomoc do osoby dorosłej,
zgodnie bawić się z rówieśnikami – współdziałać, czekać na swoją kolej,
potrafi wykonać podstawowe czynności samoobsługowe: samodzielnie zjeść, ubrać się, umyć, zawiązać sznurowadła, zapiąć guziki, zamki
ma dobre tempo pracy,
potrafi nawiązać kontakty z rówieśnikami i dorosłymi, jest wrażliwy na opinię nauczycieli i innych osób dorosłych.
Fakt pójścia do szkoły stanowi bardzo ważny moment w życiu dziecka.

Droga mamo i tato wspierając dziecko pamiętaj:
– nigdy nie wolno straszyć dziecka szkołą i nauczycielami; – dziecko powinno się cieszyć, że idzie do szkoły; – powinno uczestniczyć w zakupach przyborów szkolnych, wybrać to, co mu się podoba; – wcześniej przygotujmy biurko, półkę na książki i przybory szkolne, stałe miejsce do pracy; – należy pamiętać, że dla prawidłowego rozwoju dziecka potrzebne są odpowiednie warunki: – ład, spokój i pogodna atmosfera w domu; – przestrzeganie stałego rozkładu dnia; – wdrażanie do samodzielności, obowiązkowości i punktualności; – zapewnienie kontaktów z rówieśnikami. – gdy dziecko już zacznie chodzić do szkoły: – rozmawiajmy z nim o tym, co się tam działo, czego ciekawego się dowiedziało; – chwalmy, zachęcajmy do pracy; – nie wyręczajmy dziecka z obowiązków szkolnych.

Literatura:
1. B. Wilgocka – Okoń „Dojrzałość szkolna dzieci a środowisko”, PZWS,
2. B. Wilgocka – Okoń „Gotowość szkolna dzieci sześcioletnich”, Wydawnictwo Akademickie ”Żak”,
3. SzczyrbaD.: „Czynniki wpływające na poziom dojrzałości szkolnej”
4. D.Siemek” Przedszkolak będzie uczniem”

 

PROPOZYCJA AKTYWNOŚCI PRZEDSZKOLNYCH

Aktywność poranna:

„Skoki przez drabinkę” – Wykonaj drabinkę, np. z gazety lub bibuły. Wystarczy pociąć ją na 5-centymetrowe paski, które ułożycie na ziemi na wzór drabinki. Zadanie dziecka polega na sprawnym przeskakiwaniu kolejnych szczebelków.”.

„Marcowa pogoda” – rozwiązywanie zagadek na temat zjawisk atmosferycznych charakterystycznych dla marcowej pogody.

Widzisz je we dnie, nie widzisz w nocy.           

Zimą grzeje słabo, latem z całej mocy.   (słońce) 

Jaka to pierzynka biała, nie z pierza  ale z wody powstała?         

Płynie po niebie, znasz ją i wiesz, że gdy jest ciemna,          

Będzie z niej padał deszcz.   (chmura) 

Nie deszcz i nie grad, pada z nieba, bieli świat.           

Biały jest jak mąka, albo drobna kasza            

Gdy zaścielę ziemię na sanki zaprasza.   (śnieg) 

Co to jest odgadnij! Pada z chmury na dół.           

Jest tylko na dworze. Suchy być nie może!   (deszcz) 

Szumi, gwiżdże, czasem gna. Skąd i dokąd? Kto go zna?           

Dmucha, szarpie, czasem rwie. Po co? Za co? Kto go wie?   (wiatr)

Aktywność przedpołudniowa:

„Marcowy wietrzyk” – ćwiczenia oddechowe – dmuchanie na paseczki bibuły.                              

(Wyobraźcie sobie, że jesteście marcowym wietrzykiem, który wieje: bardzo delikatnie,  bardzo mocno,  a chwilami wiatru nie ma wcale – dzieci dostosowują siłę wydechu do słyszanego opowiadania ).

Aktywność popołudniowa:

,,Marcowa muzyka”– praca plastyczno – techniczna

Do wykonania potrzebujemy
– plastikowe talerzyki jednorazowe
– coś sypkiego ( makaron, kasza, ryż)
– naklejki
– wstążeczki i kolorowe tasiemki (można też użyć nitki, sznurka lub bibuły)
– dziurkacz (zamiast dziurkacza i przewlekania wstążek możesz użyć także zszywacza)

Pomiędzy dwa talerze wsyp makaron. Następnie złączone talerze podziurkuj dookoła, blisko siebie. Przez otwory przewlecz kolorowe tasiemki albo wstążeczki. Tyły talerzy udekoruj naklejkami ( jeżeli nie mamy gotowych naklejek możemy samodzielnie powycinać kształty z kolorowego papieru i przykleić je do talerzyka)

https://ekodziecko.com/muzyczne-talerze

Aktywność poranna:

Zabawa ,,Wiosenne zabawy”.

Rozłóż na podłodze skakanki lub szarfy tak, aby powstała uliczka. Dziecko ustawia się przez uliczką. Toczy jedną ręką piłkę przez uliczkę, starając się, aby nie wpadła ona poza wyznaczony obszar. Zabawę można powtórzyć, dziecko zmienia rękę, którą toczy piłkę.

Założenie  kalendarza pogody.

W poniższym linku znajduje się propozycja kalendarza pogody oraz karty pracy do wykonania w wolnym czasie z dzieckiem.

https://drive.google.com/file/d/196OWfrj7Sy6FefHv-_pla83_bAlVk4GE/view?fbclid=IwAR08txURSEQdSO5AN0MDRtLALbaeafPA2G2-V4zLPz3LP9IpKigo7m26-rs

Aktywność przedpołudniowa:

Wycinanie sylwet kropelek deszczu i ich liczenie.

Narysuj na niebieskich kartkach 5 kropel deszczu. Rozłóż kartki z narysowanymi sylwetami deszczu na stole. Dziecko wycina sylwety kropel deszczu następnie liczy je, dotykając każdą sylwetę palcem. Następnie zakryj kilka sylwet białą kartką i zadawaj dziecku pytanie: Ile kropel deszczu zostało?

Aktywność popołudniowa:

,,Dzieci i deszcz”- praca plastyczna.

Wydrukuj poniższy obrazek przedstawiający dziewczynkę z parasolem. Dziecko przygotowuje kredki lub flamastry oraz niebieską plastelinę. Dziecko koloruje obrazek według własnego pomysłu. Oprócz widocznych kropel deszczu dorabia dodatkowe używając plasteliny.

https://mamotoja.pl/pub/kolorowanki/jesien/kolorowanki-jesien-dziecko-6.pdf

Aktywność poranna:

,,Marcowy deszczy”-ćwiczenie mięśni palców.

Włącz odgłosy deszczu (link poniżej). Dziecko stuka rytmicznie o stół palcami-raz jednej dłoni, raz drugiej, raz palcami obu dłoni-naśladuje odgłosy padającego deszczu.

https://www.youtube.com/watch?v=A0xiakYS_Uw

Wspólne przygotowywanie symboli pogodowych.

https://drive.google.com/file/d/196OWfrj7Sy6FefHv-_pla83_bAlVk4GE/view?fbclid=IwAR08txURSEQdSO5AN0MDRtLALbaeafPA2G2-V4zLPz3LP9IpKigo7m26-rs

W powyższym linku znajdują się gotowe symbole pogodowe, które można wydrukować i wyciąć z dzieckiem. Można również symbole pogodowe przygotować własnoręcznie z dzieckiem. Do kolejnej zabawy potrzebne będą symbole: sylwety/krople deszczu(można wykorzystać sylwety kropli deszczu z zabawy z dnia poprzedniego), sylweta słońca, sylweta chmury, sylweta chmury z wysuwającą się z niej sylwetą słońca, sylwety płatków śniegu, sylweta chmury ze znakiem pioruna, sylweta drzewa z pochylonymi gałęziami.

Aktywność przedpołudniowa:

Zabawy badawcze inspirowane wierszem B. Formy ,,Marcowe kaprysy”.

Przygotuj sylwety pogodowe z zabawy porannej, garnek oraz drewnianą łyżkę. Trzymając garnek lub inny pojemnik, czytaj dziecku wiersz. W trakcie czytania wrzucaj do garnka symbole pogodowe i mieszaj je łyżką.

,,Marcowe kaprysy”- Bożena Forma

Wymieszał marzec pogodę w garze.

  • Ja wam tu wszystkim zaraz pokażę.

Śnieg i przymrozki, deszczową słotę,

Słońca promieni dorzucę trochę.

Domieszam powiew wiatru ciepłego,

Smutno by w marcu było bez niego.

Deszczu ze śniegiem troszeczkę dodam,

Będzie prawdziwa marcowa pogoda.

  • Porozmawiaj z dzieckiem na temat wiersza oraz symboli pogody.

Pytania do wiersza:

Co robi marzec?

Jaką pogodę wrzucił marzec do garnka?

Jaka jest prawdziwa marcowa pogoda?

Aktywność popołudniowa:

Zabawy badawcze-mieszanie kolorów.

Zaproponuj dziecku podobną czynność do tej, którą wykonywał marzec w wierszu. Dziecko będzie mieszać farby zamiast symboli pogody. Przygotuj trzy miski z wodą zabarwioną na kolor np.: czerwony, żółty, niebieski oraz pędzel. Przed dzieckiem ustaw duży plastikowy talerz. Wspólnie z dzieckiem ułóżcie na nim sześć wacików kosmetycznych. Dziecko zanurza pędzel w wybranej misce z wodą i nanosi ją na wacik. Obserwuje, jak łączą się kolory. Nazywa barwy, jakie powstają zmieszaniu kolorów podstawowych.